Upośledzone przetwarzanie prohormonów związanych z zaburzeniami homeostazy glukozy i funkcji nadnerczy ad 6

Dalsze szczegóły na temat normalnej obróbki proinsuliny podano w legendzie do ryciny 1. Można oczekiwać, że defekt w PC2 doprowadzi do nadwyżki proinsuliny des-3132 względem proinsuliny, co jest przeciwieństwem ustaleń tego pacjenta. Ponadto, PC2 rozszczepia proglukagon w komórkach alfa 20, który wydaje się być normalny u pacjenta. Zatem rozszczepienie proinsuliny w miejscu 66,66 i brak zwiększenia stężenia proglukagonu sprawia, że mało prawdopodobne jest, aby pierwotny defekt w PC2 wyjaśniał wyniki u naszego pacjenta. Jeśli, z drugiej strony, aktywność PC1 jest wadliwa, można by się spodziewać niskiego stężenia 32,33 podzielonej proinsuliny, ale do pewnego stopnia proinsulinę należy przetwarzać przez PC2 do 65,66 rozdzielonej proinsuliny. Jednakże, ponieważ PC2 przetwarza 322,33 rozszczepionej proinsuliny skuteczniej niż proinsulina, można by również przewidzieć duży nadmiar nienaruszonej proinsuliny ponad 65,66 rozdzielonej proinsuliny. Ponieważ 6,56 podzielonej proinsuliny nie może być dalej przetwarzana bez PC1, można oczekiwać znacznego wzrostu stężenia tej cząsteczki w osoczu. Wszystkie zaburzenia przetwarzania proinsuliny, które można by oczekiwać w wyniku wadliwej aktywności PC1, stwierdzono u tego pacjenta.
Oprócz swojej roli w przetwarzaniu proinsuliny, PC1 może być zaangażowany w produkcję kortykotropiny z POMC w kortykotropach. Dokładna seria zdarzeń, w których POMC przekształca się w kortykotropinę, nie jest jednak znana. Na przykład, PC2, który ulega ekspresji na niskim poziomie w kortykotropach, wykazuje pewną aktywność w różnych miejscach cięcia POMC21, a szeroko eksprymowany enzym fuzyjny do przetwarzania może być zdolny do przetwarzania niektórych POMC.22 Nasz pacjent miał umiarkowaną podwyższenie poziomu kortykotropiny. prekursory w osoczu, wraz z wystarczającą kortykotropiną, aby utrzymać prawie prawidłową produkcję glukokortykoidu nadnercza. Sugeruje to, że podstawowy defekt wpływa na przetwarzanie proinsuliny bardziej niż w przypadku POMC. Niemowlę z ciężką hipokortyzolemią, która miała bardzo wysoki stosunek prekursorów do kortykotropiny w osoczu pomimo normalnej sekwencji genu POMC zostało ostatnio opisane23. W przeciwieństwie do naszego pacjenta, niemowlę to nie miało żadnych dowodów na nieprawidłowość w przetwarzaniu proinsuliny.
Biorąc pod uwagę prawdopodobny charakter defektu w przetwarzaniu prohormonów, najprawdopodobniej pojawia się defekt genetyczny. Niestety, nasz pacjent był jedynym dzieckiem, którego rodzice już nie żyją. Stężenie proinsuliny w osoczu u czworga dzieci pacjenta było prawidłowe, ale u dzieci wystąpił niewielki wzrost stężenia proinsuliny w osoczu na czczo w stosunku do stężenia 32,33 podzielonej proinsuliny (dane nie przedstawione), co byłoby zgodne z niewielką wadą w Działanie PC1. Komplementarna DNa dla PC1 została wyizolowana, 24-26, ale nie ma informacji o jej strukturze genomowej. Ponieważ PC1 ma ograniczoną ekspresję w tkance, 24 ta informacja będzie potrzebna, zanim ten gen kandydata da się łatwo zbadać pod kątem mutacji.
Stwierdzenie nieprawidłowości u naszego pacjenta, innych niż bezpośrednio związane z wadą przetwarzania proinsuliny jest niezwykłe, ponieważ nieprawidłowości te nie były wcześniej opisane u pacjentów z zaburzeniami przetwarzania insuliny
[przypisy: cysta naskórkowa, hiperleukocytoza, torbiel galaretowata ]

Tags: , ,

Leave a Reply

Powiązane tematy z artykułem: cysta naskórkowa hiperleukocytoza torbiel galaretowata